Çok zaman değildi, başlı kışlı yattığımız yıllardı, bir evin içerisinde 6 erkek kardeş aynı odada kalır, birimiz düz birimiz ayak ucuna yataraktan sabah ederdik, kardeşliğin her türlü hazını alır, bazen sabahları yatağımızın ıslak olduğunu hissederdik, büyüdük her birimiz ayrı düşüncelere yaşam tarzlarına ayak uydurarak kendi çizğimizde ilerlerdik.. Sadece fiziksel ve zihinsel büyümenin yanında hırslarımız, arzularımız da büyüdü..

Yaşadığımız mahallede her toplumdan insanlar vardı, mahallenin çocukları olarak asla birbirimizi farklı görmedik, şimdi birileri mülteci, birileri esnaf, birisi memur, asker, polis, ne olursa olsunlar onları gördüğümde çocukluğumuz aklımıza geliyor, hangi düşünceden olduğu ne yaptığı hiç umurumda olmuyor, işte kardeşlik böyle bir şey ister kardeş ister karındaş ol, çocukken paylaşımların net ise öz ise riya yok ise o sevgi hiç ölmez.. Zalim de olsa seversin Alim de.. O halde birbirmizi eleştirelim ancak kin tutmayalım, sokakları ateşe vermeyelim, gönülleri ateşe vermeyelim, Ülkemiz o ev o mahallede ki arkadaşların nefesi. Bir birimizi kaybetmeyelim sevelim.

Paranızı kaybebilirsiniz, malınızıda kaybedebilirsiniz ancak sevdiklerinizi asla kaybetmeyin.
Avatar
Adınız
Yorum Gönder
Kalan Karakter:
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, pornografik, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.